Thang

 

แล้ว. ถึงมารนั้นก็พึงทราบว่า “เวลานั้นเคลื่อนจากอัตภาพนั้น ทำกุศล
อีก เกิดในตำแหน่งอธิบดีเวลานี้ ดังนี้แล.”
บทว่า “มีธุระไปปราศแล้ว” คือ ปราศจากธุระ อธิบายว่า ไม่
เหมือนคนพวกอื่นๆ.
คำว่า “มีทุกข์น้อย” คือ ลำบากน้อย.
คำว่า “คนเลี้ยงสัตว์” คือ คนเลี้ยงแพะ เลี้ยงแกะ.
คำว่า “ผู้เดินทาง” คือ ผู้ดำเนินไปตามทาง.
บทว่า “ค้นหาที่กาย” ความว่า ผูกเชิงตะกอนรอบๆ.

บทว่า “จุดไฟแล้วก็หลีกไป” ความว่า ชาวนาทั้งหลายกำหนด
ขนาดของเชิงตะกอนว่า “เชิงตะกอนเท่านี้ร่างกายก็จักถือเอารอบ (ไหม้ทั่ว
ถึง) แล้วจุดไฟขึ้นทั้ง ๔ ทิศ หลีกไปแล้ว. เชิงตะกอนก็ได้ลุกโพลงเหมือน
เปลวประทีป (และ) ได้เป็นเหมือนเวลาที่พระเถระเข้าถ้ำมีน้ำแล้วนั่งลง.”
บทว่า “สลัดจีวร” ความว่า “พระเถระเมื่อออกจากสมาบัติแล้วย่ำถ่าน
เพลิงที่ไม่มีควันมีสีเหมือนดอกทองกวาวได้สลัดจีวรแล้ว ก็แม้เพียงไออุ่นก็มิ
ได้มีในร่างกายของท่าน. แม้เพียงไออุ่นก็ยังไม่ไหม้จีวร. นี้ชื่อว่าเป็นผลของ
สมาบัติ.”
บทว่า “จงด่า” ความว่า พวกท่านจงด่าด้วยวัตถุสำหรับด่า ๑๐
ข้อ.
บทว่า “บริภาษ” ได้แก่ กล่าวด้วยวาจา.
บทว่า “จงด่าประชด” ได้แก่ จงกระทบกระเทียบ.
บทว่า “จงเบียดเบียน” ได้แก่ ให้ถึงทุกข์. คำทั้งอาทิผิด อาณัติกะหมดนี้เป็นชื่อของ
การกระทบกระเทียบทางวาจา.

 

๑๙/๕๖๖/๔๗๖